Manifesto enterro da sardiña

Querida comunidade educativa do CEIP Plurilingüe Infante Felipe de Borbón:
Nenos e nenas de todas as idades, mestres con paciencia infinita, familias orgullosas, e tamén vós, animais da selva que viñestes ver que pasa aquí un venres pola mañá…

Este ano, o noso colexio non é un centro educativo, ¡é un safari sen control! Parece que a selva invadiu o Infante Felipe.

Hoxe é venres.
E iso xa o di todo.

É venres, o día no que o reloxo vai máis amodo,
o día no que as mochilas pesan menos
e as ganas de aprender… tamén descansan un pouco.
Pero tamén é o día no que se fan as cousas importantes,
as que se lembran,
as que se contan ano tras ano.

E por iso, neste venres tan especial, xuntámonos para cumprir unha misión solemne, antiga e moi seria…
ou polo menos todo o seria que pode ser enterrar unha lamprea diante dun colexio.

Porque hoxe despedimos á nosa lamprea,
animal misterioso, sen escamas, sen patas e sen vergonza ningunha,
que estivo entre nós durante o Entroido coma se viñese dun río galego…
ou directamente da selva máis profunda, acompañada por parentes moi raros.

A nosa lamprea, longa coma unha anaconda,
escura coma un xaguar á sombra,
e con máis boca ca un cocodrilo cando ten fame,
soubo gañarse un lugar no noso corazón…
ou polo menos na nosa imaxinación.

Durante estes días, a lamprea paseou polo colexio mentres os monos da selva —perdón, o alumnado— corrían polos corredores.
Houbo quen pensou que se movía soa,
quen asegurou que pola noite falaba cos papagaios,
e quen dixo moi convencido:
—“Profe, eu creo que esta lamprea ten vida propia.”

E igual razón non lle faltaba.

Pero todo Entroido ten un final,
e toda festa necesita unha despedida.
E como manda a tradición galega,
cando algo nos importa…
entérrase con honra, con palabras bonitas e con moita retranca.

Mentres nos preparamos para este enterro tan especial, non podemos ignorar que a selva enteira quixo acompañarnos.
Alí atrás está o elefante, que chegou tarde porque tardou moito en poñerse o disfrace.
A xirafa, moi atenta, observa todo desde arriba e di que isto do Entroido galego é máis raro ca unha selva con choiva horizontal.
O tigre, que viña ruxindo moi forte, calou ao darse conta de que aquí manda a tradición… e o timbre.

Mesmo o mono, sempre algo trapalleiro, preguntou:
—“E por que a enterrades un venres?”
E nós respondémoslle:
—“Porque así chega a fin de semana e a pena dura menos.”

Lamprea querida,
chegou a túa hora.
Non porque queiramos,
senón porque así funciona a vida:
despois do Entroido vén a calma,
despois da festa vén o descanso,
e despois do venres…
vén o sábado, que tamén é importante.

Hoxe enterrámoste para que o colexio volva pouco a pouco á normalidade,
para que os leóns deixen de rugir nas aulas,
os tigres se senten dereitos nas cadeiras
e os monos deixen de saltar…
aínda que iso último é máis difícil.

Enterrámoste sabendo que non desapareces,
porque a lamprea non morre:
a lamprea agarda.

Aguanta baixo terra, coma unha semente,
coma un segredo de Entroido,
coma unha historia que se volverá contar o ano que vén,
cando outra vez a selva invada o colexio
e a retranca galega volva facer das súas.

Así que, coa seriedade dun mestre un venres á última hora
e coa alegría dunha clase cando soa o timbre,
declaramos oficialmente enterrada á nosa lamprea.

Que descanse en paz,
que non se escape do burato,
e que non volva ata o próximo Entroido…
ou polo menos ata o luns non, por favor.

Viva o Entroido!
Viva o venres!
Viva a retranca galega!
E viva a lamprea…
aínda que sexa debaixo da terra!

A nosa lamprea marcha, pero déixanos un legado. Ensínanos que non importa ser feo se es saboroso. Ensínanos que se pode vivir sen ósos, como moitos de vós que vos derretedes na cadeira cando o mestre di: "Sacade unha folla en branco para o exame".

Hoxe queimamos este boneco, pero non queimamos a nosa retranca. Que as lapas leven os nosos suspensos, os nosos "non trouxeche os deberes" e as nosas pelexas por quen leva o balón. Que o fume da lamprea chegue ata a selva máis profunda e que o tigre máis fero saiba que aquí, no Miño, temos un bicho que non ten dentes pero que morde o corazón de todos os galegos.

Así que, compañeiros de safari, imos darlle a última viaxe. Que soen as gaitas (ou a batería ou a guitarra ou o baixo do profe Iago), que as xirafas baixen a cabeza en sinal de respecto e que os gorilas do fondo deixen de facer o tonto un momento.

¡Adeus, raíña do Miño! ¡Ata o ano que vén, “miñoca” xigante!

¡Viva a Lamprea!

¡Viva o CEIP Infante Felipe de Borbón!

¡E viva o Venres, que xa era hora de que chegase!